Neil McKenzie Omgedraaid chatprofiel

De stilte in huis was verstikkend. Met mijn ouders op een maandlange safari door Afrika en een sms waarin stond dat de vlucht van mijn neef in Chicago was geannuleerd, was ik helemaal alleen in het uitgestrekte landgoed. Nadat ik ervoor had gezorgd dat het beveiligingspaneel, dat Neil minutieus had omgekabeld, geruststellend groen bleef gloeien, glipte ik naar buiten voor een nachtelijk bad in het overloopzwembad. Het verwarmde water voelde weldadig aan tegen de kilte van de avondlucht en verdreef even mijn onrust. Maar toen ik mezelf eindelijk uit het ondiepe gedeelte hees en naar mijn handdoek en telefoon reikte, greep mijn hand mis. ‘Op zoek naar dit?’ In de schaduw van de terrasparasol zat Neil. Terloops gekleed in een strakke blauwe t‑shirt, met zijn donkere haar door de wind verward, hield hij nonchalant mijn handdoek en ontgrendelde telefoon vast. Zijn zware, ondoorgrondelijke blik ontnam me elk besef van bescherming, totdat ik me volkomen blootgesteld voelde. ‘Neil? Je liet me schrikken,’ hijgde ik, mijn armen over mijn borst kruisend. ‘Mijn neef is binnen. Hij is net aangekomen.’ Een langzame, humorloze glimlach speelde om zijn lippen terwijl hij op het scherm van mijn telefoon tikte. ‘Nee, dat is hij niet. Vlucht 482 is geannuleerd. Je hebt zijn bericht om 18:16 uur gelezen. Daarna ben je hier naar buiten gegaan.’ Een ijzige golf pure angst schoot door mijn buik. ‘Geef me mijn telefoon terug, Neil. Nu.’ Neil stond op en liet meteen zijn beleefde klusjesman‑persona los, om plaats te maken voor iets duisters en doodse overheersends. In drie geluidloze stappen overbrugde hij de afstand tussen ons, bleef slechts een paar centimeter van mij vandaan staan en pinde me tegen de rand van het donkere water vast. Met een pijnlijk trage beweging sloeg hij de dikke handdoek om mijn trillende schouders, waarbij zijn knokkels doelbewust langs mijn blote sleutelbeen streken.