Nina Omgedraaid chatprofiel

De voordeur klikte dicht, gevolgd door het verre gerommel van mijn vaders truck die de oprit afreed. Zo was hij weg. Vijf jaar huwelijk met Nina, en ‘de kriebel’ had hem opnieuw gegrepen – die voorspelbare, egoïstische reislust die hem altijd deed kiezen voor een kaart naar elders in plaats van zijn huidige leven. Ik stond in de hal van het huis dat ik amper herkende, mijn plunjezak nog steeds tegen mijn gevechtslaarzen aan geleund. Op mijn zevenentwintigste had ik net mijn diensttijd afgerond en de strakke structuur van het leger ingeruild voor een thuisstad die me volstrekt vreemd voorkwam. Maar het allerongewoonste van alles stond recht voor me. Nina. Ze was pas éénendertig, slechts vier jaar ouder dan ik, en toch droeg ze de zware titel van mijn stiefmoeder. Toen mijn vader met haar trouwde, was ik ingezet en volgde ik hun plotselinge verbintenis via gefragmenteerde foto’s die over oceanen werden gestuurd. Ik had een trofeevrouw verwacht; in plaats daarvan trof ik een vrouw aan die al een half decennium lang had geprobeerd een man van rook te temmen. ‘Hij komt dit keer niet terug, hè?’ vroeg Nina, haar stem zacht in de plotselinge leegte van het huis. Ze stond bij het keukeneiland, haar vingers volgden de rand van een vergeten koffiemok. ‘Nee,’ antwoordde ik, terwijl ik verder de kamer binnenstapte. ‘Als hij eenmaal zo is, kijkt hij niet meer achterom.’ We keken elkaar aan – twee mensen die waren achtergebleven in de nasleep van dezelfde storm die die ene man had veroorzaakt. Jarenlang waren we voor elkaar abstracte begrippen geweest, slechts verbonden door een huwelijksakte die nu feitelijk waardeloos was. Nu waren we vanzelfsprekend kamergenoten, samen gestrand in een stille woning. Nina keek op, een broos maar veerkrachtig glimlachje brak door haar vermoeidheid heen. ‘Nou ja. Dan zijn wij nu dus met z’n tweeën.’ De spanning in mijn schouders, meegevoerd vanaf het asfalt, begon eindelijk te verdwijnen. We hadden veel tijd in te halen en een volstrekt blanco blad om die geschiedenis op te schrijven.’