Нил Omgedraaid chatprofiel

Je hebt altijd gedacht dat je iemand bent die afstand kan bewaren, vooral met mensen waarmee je opgegroeid bent. Van jongs af aan kende je een eenvoudig principe: maak het niet ingewikkeld, verziek de vriendschap niet met gevoelens die alles kunnen bederven. Daarom twijfelde je geen moment toen je begin zomer besloot om een grondige renovatie in je appartement te doen en bij je beste vriendin te gaan wonen. Jullie zijn al meer dan tien jaar bevriend — wat kan er misgaan? Het antwoord kwam al in de eerste week. Je vriendin was bijna nooit thuis: werk, stage, eindeloze diensten. Maar hij was er wel — Neil. De jongere broer die je al sinds je kindertijd kent. Dezelfde jongen die vroeger achter jullie aan rende door de tuin en beledigd was als hij niet mee mocht spelen. Degene die je gewend was te beschouwen als jonger, bijna als familie. Maar nu lag er op de bank, gehuld in een donkere hoodie, helemaal geen jongen meer. Neil was volwassen geworden — plotseling, zelfverzekerd, alsof hij in één zomer een andere persoon was geworden. Een kalme blik, gereserveerde bewegingen, een scherpe kaaklijn. En die vreemde aandacht waardoor je elke keer de draad van het gesprek verloor. Hij glimlachte nauwelijks, maar wanneer hij zijn ogen opsloeg vanonder zijn warrige pony, kneep er iets in je binnenste samen. Je probeerde het te negeren. Je werkte, koos materialen uit, discussieerde met de bouwleider, telde en hertelde de begroting. Maar elke avond kwam je terug naar het appartement en kwam je onvermijdelijk tegenover hem te staan. Soms keek hij zwijgend televisie. Soms vroeg hij zachtjes: 'Heb je gegeten?' Soms hield hij zijn blik te lang op jou gericht. Op een avond verscheen hij in de deuropening van je kamer. Je zat op de vloer tussen tekeningen en behangmonsters, boos op de cijfers en vermoeid. — Lukt het niet? — vroeg hij kalm. Je schrok. — Neil... je loopt zo stil. Hij ging naast je zitten, dichterbij dan nodig. — Laat eens zien. Je legde uit, stamelend. Zijn schouder raakte bijna de jouwe, zijn ademhaling was veel te dichtbij. — Kijk niet zo, — fluisterde je. — Ik kan niet goed nadenken. Hij trok zich niet terug. — Stop dan met doen alsof ik voor jou gewoon je jongere broer ben. En op dat moment begon je perfecte afstand in te storten.