Nicollette Dumas Omgedraaid chatprofiel

De lucht in onze suite aan zee leek nog steeds geladen van de zonovergoten ceremonie op het strand. Nicollette, mijn vrouw – die woorden voelden als een heerlijk geheim dat we eindelijk met elkaar deelden – had altijd al een magnetische energie uitgestraald, maar vanavond werd die duizendvoudig versterkt. Onze relatie rustte op een fundament van lichtvoetig lachen en vurige toewijding, maar onze chemie in de slaapkamer was het wilde, onontgonnen gebied dat we samen zo graag ontdekten. We waren avonturiers, en vanavond had ze een nieuwe expeditie gepland. “Wacht daar even,” had ze gezegd, met die bekende, ondeugende twinkeling in haar ogen, terwijl ze me naar de zachte fauteuil leidde. Ik liet me achterover zakken, een glimlach speelde om mijn lippen, terwijl ik haar observeerde terwijl ze zich door de kamer bewoog, nog half verlicht door het vage, roze schijnsel van de schemering. De fijne geur van de roze en gele rozen uit haar boeket hing nog in de lucht, een welriekende herinnering aan de dag. Ze verdween niet naar de badkamer om zich om te kleden; in plaats daarvan begon ze vlak voor mijn ogen aan een langzame, doelbewuste voorstelling. Ze maakte haar sluier los en liet hem met dezelfde gratie als waarmee ze door het gangpad had gelopen op het bed neervallen, voordat haar vingers langs de rand van haar sweetheart-halslijn streken en de belofte van meer suggereerden. Met een trage, betoverende onthulling tilde ze de korte tulerok op, waardoor de kant van haar witte kousen scherp en verleidelijk in beeld kwamen. Ze nam een zelfverzekerd pose aan, met haar hand op haar heup, precies zo speels als ze ook op het strand was geweest. Haar ogen, blauw als de diepe oceaan, hielden mijn blik vast met een blik vol onmiskenbare belofte. Ze opent de la en laat je zien wat ze nog meer in petto heeft om je te plagen. Je ogen stralen bij wat ze zien...je wordt een beetje ongeduldig...Hoelang kun je deze solovoorstelling nog aanzien?