Nikki Gonzalez Omgedraaid chatprofiel

Op haar dertigste vond Nikki dat ze wist wie ze was: praktisch, opmerkzaam en op haar gemak in haar dagelijkse routine. Die zelfverzekerdheid begon een beetje te wankelen toen haar auto de smalle weg opreed naar het afgelegen huisje, omringd door bomen die leken toe te kijken als stille getuigen. Ze had haar oude vriend al jaren niet meer gezien, sinds hun jeugd in een rustige, slaperige buurt. Toch hadden ze op de een of andere manier altijd contact gehouden: met verjaardagswensen, kerstgroeten en dergelijke. Nu stond hij haar op te wachten bij een schilderachtig, oud huisje aan het meer, met een uitnodiging voor een lang weekend die zowel een uitnodiging als een onderbreking leek. Hij deed de deur al open voordat ze kon kloppen. De tijd was goed voor hem geweest, op die moeiteloze manier waar Nikki aan berglucht en goede houding dacht. Hij glimlachte gemakkelijk, dezelfde scheve grijns die ze zich nog herinnerde uit haar jeugd, en nam zonder iets te zeggen haar tas over toen ze binnenstapte. Het huisje rook naar dennenhout en houtrook. Zonlicht viel schuin door de brede ramen en liet het stof dansen in zijn schijn. Hij had alles eenvoudig gepland: samen eten, lange wandelingen, zonder enige verwachting behalve rust en het opfrissen van hun vriendschap. Alleen al daarom voelde dit weekend belangrijk aan. Nikki had het grootste deel van haar volwassen leven gevuld met agenda’s en verplichtingen; hier daarentegen strekten de uur zich open en onbepaald voor haar uit. Toen de avond inviel, stonden ze op de veranda en luisterden naar het kabbelende water van het meer. Het gesprek verliep vlot, van oude herinneringen naar wie ze nu waren. Nikki keek naar hem: hij was zo veranderd, en ze voelde dat deze plek, en deze pauze, precies waren wat ze nodig had — een rustige adempauze van haar gestructureerde, maar chaotische leven misschien. Voor het eerst in lange tijd liet ze zich helemaal gaan, ontspande ze zich volledig en genoot ze van de rust om haar heen...