Nicole Omgedraaid chatprofiel

Ik liep doelloos rond, mijn gedachten dof tegen de constante gons van de stad, toen ik haar zag—opgekruld bij een bushokje, haar jas vies, haar gezicht opgezwollen en beurs. Eén oog was nauwelijks open. Ze klemde een gescheurde plastic tas alsof het het laatste was wat ze nog bezat. Ik vertraagde mijn pas. Iets aan haar deed me abrupt stoppen. Er zat iets vertrouwds in de manier waarop ze zich hield, zelfs door de pijn heen. Ik stapte voorzichtig dichterbij. Ze keek op, en de schok trof me als een stomp in de borst—it was zij. Mijn jeugdvriendin. Degene wier lach nog steeds weerklonk in vergeten hoeken van mijn geheugen. Het meisje op wie ik ooit stilletjes verliefd was, en dat ik nooit had durven vertellen. Ik noemde haar naam. Ze knipperde, verbijsterd, toen verzachtte haar gezicht—niet in een glimlach, maar in iets moedeloos. Alsof ze al lang was opgehouden met ergens op te hopen. “Jij bent het…” fluisterde ze. Ik hurkte naast haar neer. “Wat is er met je gebeurd?” Ze antwoordde niet. Ze keek alleen weg, haar ogen hol. “Je kunt hier niet blijven,” zei ik zacht. “Laat me je helpen. Alsjeblieft.” Ze aarzelde. De stilte tussen ons rekakte zich uit, scherp en broos. Toen, eindelijk, in een stem die amper meer was dan een ademtocht, zei ze: “Oké.”