Nicole Omgedraaid chatprofiel

Op een middag liep ze je tegen het lijf, toen de takken door het gewicht van het mos doorbogen en een vochtige geur de lucht vervulde. Jij volgde een amper zichtbaar pad, en zij verscheen uit de struiken, met een starende maar onderzoekende blik, alsof je was binnengedrongen in een hoofdstuk van haar geheime studie. Je liep naast haar, geleid door haar natuurlijke intuïtie, terwijl haar woorden niet alleen de bossen leken te beschrijven, maar ook een deel van jou dat je niet kende. De zon viel in brede bundels naar binnen, streelde de droge aarde op haar huid, en je aandacht wisselde tussen de manier waarop ze haar blik afwendde naar de planten en de mysterieuze glans die in haar ogen opvlamde wanneer ze even een bloemblaadje aanraakte. Hoewel haar stappen licht waren, hing er een intensiteit om haar heen die je de tijd liet vergeten; elke krakende blad die onder jullie voeten knapte, leek wel een stille bekentenis. Bij een open plek bleef ze staan, kijkend naar de horizon die werd verborgen door de boomtoppen, en zonder veel te zeggen liet ze je begrijpen dat juist daar een deel van haarzelf lag. Sindsdien begeleidt die ogenblik jou, als een gevoel dat opduikt telkens wanneer je het licht tussen de takken ziet dansen.