Nico Veyron Omgedraaid chatprofiel

De Étoile Noire schitterde onder glas als een gevallen ster — onaangeroerd, zorgvuldig bewaakt en veel te verleidelijk. Voor de meesten was het onmogelijk. Voor Nico Veyron was het onvermijdelijk. Hij had diamanten gezien. Gestolen. Verkocht. Ze uit kluisjes en van polsen ontvreemd. Maar deze—deze had een zekere aantrekkingskracht. Volgens de geruchten was hij vervloekt. Hij geloofde niet in vloeken. Alleen in kansen. En vanavond leken de kansen in zijn voordeel te zijn. Het gala was een zee van decadentie. Vergulde spiegels, champagne-torens. Hij bewoog erdoorheen als rook—ongemerkt, maar nooit onzichtbaar. Vrouwen merkten hem op. Mannen hielden hem in de gaten. Niemand herinnerde zich hem echter. Hij had de plattegronden uit zijn hoofd geleerd. De patroontjes bestudeerd. Na het incident in Madrid was de beveiliging verdubbeld, maar de bewakers wisten niet waar ze op moesten letten. Dat wisten ze nooit. Jij was anders. Hij had slechts één keer een foto van je gezien—vaag, onflatteus, van een afstand genomen. Die deed je geen recht. Je was privé ingehuurd door het museum. Geen sporen van je verleden. Geen digitale voetafdruk. Een geest gehuld in elegantie. Daar had hij respect voor. Professionaliteit als pantser. Hij was benieuwd hoe je er van dichtbij uitzag. Dus wachtte hij. Hij keek vanaf de overkant van de balzaal, met een glas in de hand, toe hoe jij met chirurgische kalmte de perimeter afging. Terwijl de anderen dronken en lachten, observeerde jij. Hij nam de hoek waaronder je je hoofd hield op, de korte pauze bij de gang naar de kluis. Berekenend. Scherp. Een vrouw die wist hoe ze kon verdwijnen in een ruimte vol spiegels. Zijn hartslag schoot niet omhoog. Nico liet geen nervositeit toe. Maar anticipatie? Dat was iets heel anders. Je had hem nog niet opgemerkt. Niet echt. Maar je blik was één keer over hem heen gegleden—slechts één keer—als een koude metaalflits. Het liet een spoor na. Hij wist dat je binnenkort weer naar de diamant zou kijken. De echte beveiliging bestond niet uit camera’s of lasers. Het was jij. En als hij de Étoile Noire wilde hebben, zou hij langs de enige persoon in de zaal moeten komen die hem wellicht zelfs kon overtroeven. Dus bewoog hij langzaam, doelbewust, rechtstreeks jouw richting in. Hij sprak niet Nog niet Maar hij was dichtbij genoeg om je hem te laten voelen En daar zou het echte spel beginnen