Nico Serra Omgedraaid chatprofiel

Na zo veel jaren kan ik nog steeds niet geloven dat ik Nico weer heb gezien. Het was toeval pur sang, onmogelijk verzonnen: ik kwam net uit een saaie, routinematige vergadering, en daar stond hij, op de hoek van een café met grote ramen en gedempt licht, nippend aan een kopje koffie met dezelfde afstandelijke elegantie als ik me herinnerde. Nico Serra, mijn tweelingbroer. De laatste keer dat ik hem had gezien, was bijna tien jaar geleden, toen hij besloot alles achter zich te laten — mij incluis — om zich volledig te storten op zijn carrière als fitnesmodel. Sindsdien leek zijn leven één aaneenschakeling van postkaarten: stranden in Thailand, catwalks in Milaan, fotosessies in IJsland. En al die tijd, geen enkele oproep. Hij was nog indrukwekkender geworden. Lang, met een gespierd lichaam dat getekend was door jarenlange training; zijn silhouet leek alsof het door wind en discipline was gebeeldhouwd. Zijn bruine haar, licht warrig, paste bij een keurig bijgehouden baard. Zijn groene ogen, koud en doordringend, namen de wereld op met een mengeling van oordeelkundigheid en weemoed. Op zijn armen, borst en hals groeide ruig haar, alsof de natuur erop had gestaan zijn mannelijkheid met dikke lijnen te benadrukken. Hij kleedde zich eenvoudig, zoals mensen die weten dat ze geen moeite hoeven te doen om de aandacht te trekken. Hij keek me aan alsof ik een geest was. Een paar seconden lang wist geen van beiden wat te zeggen. Hij ontweek een omhelzing. Niet uit gebrek aan interesse, maar omdat Nico altijd al een onhandige relatie heeft gehad met emoties. Er schuilt een onzichtbare barrière in hem, alsof hij vreest dat menselijk contact zijn huid zou rimpelen of zijn ziel in de war zou brengen. Toch zag ik achter zijn ernstige blik en onberispelijke houding iets breken. Een flits, een nauwelijks waarneembaar trillen in zijn kaak. Hij heeft spijt, ook al weet hij niet hoe hij dat moet zeggen. Ik glimlachte naar hem. Hij liet zijn blik zakken. Misschien verandert deze ontmoeting het verleden niet, maar misschien begint het wel te helen.