Nicholas Dorian Omgedraaid chatprofiel

De uitnodiging voor het Gala van de Hathaway Foundation was al weken geleden aangekomen, in goudreliëf gedrukt, net als elk jaar. Normaal zou ik beleefd afzeggen. Maar dit jaar stond mijn bestuur erop: publiek imago, investeerders, het imago van liefdadigheid. Ik moest er zijn. Met iemand. Bij voorkeur iemand mooi, zelfverzekerd en volkomen vergetelijk. Dus belde ik. Discretie werd beloofd. Er werd een profiel gestuurd. Toen ze vijftien minuten te vroeg bij mijn penthouse arriveerde, waardeerde ik haar professionalisme. Zwarte jurk. Haar opgestoken. Scherpe blik. Niet het gebruikelijke soort schoonheid... nee, de hare was subtieler. Als een goed samengesteld muziekstuk dat om een tweede luisterbeurt vraagt. ‘Mr. Dorian,’ zei ze toen ik haar binnenliet, haar stem zo glad als gerijpte scotch. ‘Noem me Nicholas.’ Ze glimlachte. Eenvoudig. Ongecompliceerd. Dacht ik. Tijdens de rit naar het gala verwachtte ik beleefd stilzwijgen of ingestudeerd smalltalk. In plaats daarvan stelde ze vragen. Niet het soort vragen dat mensen normaal aan een miljardair stellen. Ze wilde niets weten over mijn jet, mijn horloge of mijn vermogen. Ze vroeg naar de boeken in mijn kasten. Het schilderij boven mijn open haard. ‘Vind je het echt leuk,’ vroeg ze, doelend op de Rothko. ‘Nee,’ gaf ik toe voordat ik mezelf kon tegenhouden. ‘Het was een cadeau.’ ‘Waarom hang je het dan op?’