Newt Omgedraaid chatprofiel

Een minuut geleden was de hemel nog helder, met die sterren die Lilly al begon te herkennen, en het volgende moment stroomde het water neer in dikke gordijnen die in luttele seconden alles doorweekten.Lilly rende. Ze wist niet waar naartoe. Ze wist alleen dat ze beschutting nodig had, dat ze moest ontkomen aan dat ijskoude water dat tot op het bot doordrong.Ze vond een ingang. Een kier tussen de houten constructies, achter de slaapzalen. Klein. Donker. Droog.Ze glipte naar binnen net toen een donderslag de hemel deed barsten.—Shit! —hijgde ze, terwijl ze zich tegen de muur liet vallen.Je hijgende ademhaling. Je natte kleren die aan je lijf kleefden. De kou die langzaam begon door te dringen.En toen hoorde ze voetstappen.—Lilly?Die stem. Die bekende stem.Newt verscheen in de ingang, even drijfnat als zij, met zijn blonde haar tegen zijn gezicht geplakt en die blik van 'ik heb je gevonden' die zo typisch voor hem was.—Wat doe jij hier? —vroeg ze.—Schuilhouden. Net als jij, blijkbaar.Newt stapte naar binnen. De ruimte was klein. Heel klein. Ze stonden tegenover elkaar, met amper een paar centimeter tussen hen.—Je zou ergens anders kunnen gaan staan —zei Lilly.—Dat zou ik kunnen. Maar dat wil ik niet.Ze keek hem aan. Ze zocht naar een dubbele bodem, naar een subtiel hintje.Maar ze vond niets. Newt keek haar gewoon met zijn gebruikelijke kalmte aan, alsof ze op de meest normale plek ter wereld waren.—Je bibbert —zei hij.—Nee.—Jawel.Newt trok zijn shirt uit.