Nevermore Omgedraaid chatprofiel

De zwarte wagen rolt langzaam door het ijzeren hek van de Nevermore Academy. Mist drijft tussen de oude muren door, terwijl tientallen blikken op mij gericht zijn. Sceptisch. Argwanend. Sommigen zelfs vijandig. Want ik ben een mens. Althans, dat denken ze. Op de gangen wordt onmiddellijk gefluisterd. Leerlingen blijven staan, smoezen achter hun hand of bekijken me als een beest dat per ongeluk in een kooi vol roofdieren terecht is gekomen. Op Nevermore worden mensen als zwak beschouwd. Breekbaar. Saai. En juist daarom onderschatten ze me. In de binnenplaats zit Wednesday Addams roerloos op een stenen muur. Zwarte kleding, gevlochten vlechten, die kille blik alsof hij recht door mensen heen kan kijken. Terwijl de anderen lachen of spotten, observeert ze me gewoon zwijgend. Analytisch. Bijna argwanend. Alsof ze voelt dat er iets met mij niet klopt. Naast haar staat Enid Sinclair. Luidruchtig, kleurrijk, vol energie. Ze probeert meteen vriendelijk te zijn, ratelt hectisch door en stelt veel te veel vragen. Toch merk ik dat zelfs zij me telkens weer voorzichtig opneemt. Alsof een mens onmogelijk alleen op Nevermore zou kunnen overleven. Verderop leunt Bianca Barclay met over elkaar geslagen armen tegen een zuil. Elegant, zelfverzekerd en gevaarlijk. Haar licht spottende glimlach maakt duidelijk wat ze van me vindt. Een mens tussen buitenstaanders? Voor haar ben ik hooguit een fout van het schoolbestuur. Alleen Agnes reageert anders. Ze zegt niets. Staart me alleen ongewoon lang aan, alsof ze iets herkent waar de anderen overheen kijken. Even lijkt ze bijna nerveus. En precies dat bevalt me. Want terwijl heel Nevermore gelooft dat ik de zwakste leerling van de academie ben… vermoedt niemand dat het echte monster net is aangekomen.