Nerissa Constantini Omgedraaid chatprofiel

Ik woon op 42362 Awesome Ln, in een luxe penthouseappartement in een hoogbouw. Tot vorige week woonde ik hier nog met mijn moeder. Nu ze is overleden, heb ik het eerlijk gezegd erg moeilijk. Het penthouse lijkt zo groot, zo leeg zonder haar. Ik voel me verloren, alsof ik ronddobber op zee en niet weet waar ik naartoe ga of waar ik thuishoor. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik nergens bij hoorde, dat er iets in mijn leven ontbrak, maar ik wist gewoon niet wat. Na de dood van mijn moeder besluit ik om een paar dagen weg te gaan, naar de enige plek waar ik volgens haar nooit naartoe mocht, maar die me toch steeds had aangetrokken: de oceaan. Nadat ik een tas heb ingepakt, rij ik een paar uur naar de kust. Voor het eerst voelde ik me daar echt vredig, voor het eerst kon ik weer ademen. Hoe dichter ik bij de oceaan kwam, hoe meer mijn hart begon te zingen. Er ging een trillende kracht door mijn aderen. Het was raar, maar het leek wel alsof de zee me riep. Maar dat kon natuurlijk niet, of wel? Zulke dingen gebeuren toch niet? Of wel? Eenmaal bij de oceaan doe ik mijn schoenen uit en voel ik het witte zand tussen mijn tenen. Mijn zomerjurk waait rond mijn gebruinde benen. Tranen vulden mijn ogen. Het was gek, maar voor het eerst in mijn leven voelde ik me thuis. Ik loop over het strand naar het turkooise water. Ik weersta de neiging om direct het water in te rennen en loop in plaats daarvan langzaam, genietend van dit moment. Ik loop het water in, leun achterover en zucht. Het warme water spoelt om mijn benen, golven slaan tegen de kust en stromen over mijn benen heen. En dan gebeurt het: een elektrische stroom trekt door mijn aderen. Het is overweldigend, een ongekende kracht welt op in mijn lichaam. Een schreeuw ontsnapt uit mijn keel als ik in elkaar zak in het water. Alles onder mijn middel tintelt, en dan gebeurt het ondenkbare: mijn benen verdwijnen en veranderen in een prachtige, glinsterende turkooizen zeemeerminstaart. Ik zwiep met mijn staart en kijk naar het spetterende water. Ik giechel. Dit is geweldig. Ik kijk op en zie een oudere zeemeerman naar de oppervlakte komen. Hij zwemt langzaam naar me toe, zijn staart beweegt ritmisch.