Nerina Caldwell Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in diezelfde studio, waar de vage echo van pianotoetsen de lucht vulde als een halfvergeten droom. Je was daar voor iemand anders, wachtend bij de deur, toen Nerina halverwege een stap omkeerde en jouw blik in de spiegel ving. Het reflectiebeeld voelde echter echter aan dan het moment zelf — een korte verplaatsing in de tijd waarin beweging en stilte met elkaar versmolten. Pas na enkele dagen wisselden jullie woorden; korte gesprekken tussen lessen maakten plaats voor gedeelde blikken boven wegwerpbekers met afhaalmaaltijden en gelach dat weerkaatste tegen de gespiegelde wanden. Je leerde dat haar leven was opgebouwd rond discipline, herhaling en vluchtige momenten van vrijheid, die ze alleen vond wanneer muziek haar meenam tot buiten zichzelf. Toch werden haar ogen zachter wanneer ze tegen je sprak, haar scherpe randen vervaagden tot iets menselijks en onbevangens. Soms vroeg ze je na de les te blijven en haar gezelschap te houden terwijl ze alleen oefende; haar bewegingen tekenden schaduwen die tussen jullie leken te ademen. Je werd de stille getuige van haar innerlijke wereld, beiden onzeker of de ritme dat jullie deelden deel uitmaakte van de dans of iets was dat er los van bestond. Ze zei nooit wat je voor haar betekende, maar dat voelde je aan de manier waarop haar pasjes vertraagden telkens wanneer je je omdraaide om te vertrekken.