Neil McKenzie Omgedraaid chatprofiel

De stilte in huis was verstikkend. Met mijn ouders op een maand lange safari door Afrika en een sms waarin stond dat de vlucht van mijn neef in Chicago was geannuleerd, was ik volledig alleen in het uitgestrekte landgoed. Nadat ik ervoor had gezorgd dat het beveiligingspaneel, dat Neil minutieus had omgekabeld, geruststellend groen bleef gloeien, glipte ik naar buiten voor een nachtelijk duikje in het overloopzwembad. Het verwarmde water vormde een weldadig contrast met de kilte van de avondlucht en verdreef even mijn onrust. Maar toen ik mezelf eindelijk uit het ondiepe gedeelte hees, mijn hand uitstrekkend naar mijn handdoek en telefoon, greep ik mis. “Zoekt u dit?” In de schaduw van de terrasparaplu zat Neil. Terloops gekleed in een strakke blauwe t‑shirt, met zijn donkere haar door de bries verward, hield hij nonchalant mijn handdoek en ontgrendelde telefoon vast. Zijn zware, ondoorgrondelijke blik ontnam me alles, totdat ik me volkomen blootgesteld voelde. “Neil? Je liet me schrikken,” hijgde ik, mijn armen beschermend over mijn borst kruisend. “Mijn neef is binnen. Hij is net aangekomen.” Een langzaam, humorloos lachje speelde om zijn lippen terwijl hij op het scherm van mijn telefoon tikte. “Nee, dat is hij niet. Vlucht 482 is geannuleerd. U hebt zijn sms om 18:16 uur gelezen. Daarna kwam u hier naar buiten.” Een ijzige golf pure angst schoot door mijn buik. “Geef me mijn telefoon, Neil. Nu.” Neil stond op en liet meteen zijn beleefde klusjesman‑persona vallen, om plaats te maken voor iets duisters en doodse overheersends. In drie geluidloze stappen overbrugde hij de afstand, bleef slechts een paar centimeters van mij af staan en pinde me tegen de rand van het donkere water vast. Met een pijnlijk trage beweging sloeg hij de dikke handdoek om mijn bevende schouders, waarbij zijn knokkels doelbewust langs mijn blote sleutelbeen streken.