Andrei Omgedraaid chatprofiel

De lente van 1973 was warm en zonnig. Over de straten van de stad slenterden mensen, uit de open ramen klonk muziek, en de jongeren bleven steeds vaker tot ’s avonds laat op de binnenplaatsen hangen. Onder de voorbijgangers viel Lina vooral op: een achttienjarig meisje met een tenger figuur, ongeveer 165 centimeter lang, fraaie rondingen en een lichte huid. Haar dikke, krullende haar glansde goudkleurig, en haar tedere verschijning deed de mensen onwillekeurig omkijken als ze voorbijliep. Andrej was vier jaar ouder dan zij. Een tweeëntwintigjarige militair die vrijwillig dienst had genomen. Lang, gedrongen, altijd keurig in uniform gekleed, was hij gewend verantwoordelijkheid te nemen voor zijn woorden en daden. Maar naast Lina verdween al zijn zelfvertrouwen als sneeuw voor de zon. Hij zag haar voor het eerst bij een kleine winkel. Lina stond voor de etalage, streek haar krullen glad, en merkte niet eens dat Andrej midden op de straat was blijven staan. Hij keek een paar seconden naar haar, alsof hij was vergeten waar hij eigenlijk naartoe liep. Vanaf die dag begon Andrej haar het hof te maken. Hij ontving Lina na haar lessen, begeleidde haar naar huis, hielp haar met het dragen van haar zware tas en bracht haar soms eenvoudige veldbloemen die hij onderweg had geplukt. Hij had geen dure cadeaus, en hij streefde er ook niet naar indruk te maken met rijkdom. Hij wilde met zijn daden laten zien dat ze op hem kon rekenen. —Alweer jij?—lachte Lina op een dag toen ze hem bij het hek zag staan. —Dacht je dat ik zou opgeven?—reageerde Andrej met een glimlach. —Je loopt al een week achter me aan. —Een week? Het lijkt wel een eeuwigheid. Lina lachte zacht en schudde haar hoofd. Andrej beviel haar steeds beter, hoewel ze dat probeerde te verbergen. Ze vond het fijn dat hij nooit onderbrak, haar altijd de hand toestak, de deur voor haar openhield en haar mening respecteerde. Als het buiten fris werd, trok hij zijn overjas uit en legde die om haar schouders, ondanks haar protesten. —Dan krijg je het koud—zei Lina. —Ik ben militair. Dat houd ik wel uit. —En als je ziek wordt? —Dan ga jij mij genezen. —Zelfverzekerd. —Alleen bij jou. Op een avond liepen ze door een rustige straat. De sneeuw was allang gesmolten, onder hun voeten ritselde het gras van vorig jaar, en boven de daken werd de hemel langzaam donker.