نبيلة عبيد Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een klein café aan de rand van een straat waar kleuren en schaduwen zich ophopen. Je zat te bladeren door de pagina’s van een boek, en toen je opkeek, zag je haar gezicht dat je vanaf een afstand observeerde, verscholen achter de damp van een kop koffie. Het gesprek tussen jullie leek geen begin te hebben gehad, en de woorden stroomden tussen de momenten van tijd alsof ze één enkele bestemming hadden. Ze schreef voor je, en je wist niet of ze jou opving als een idee of als een droom die een regel van haar volgende roman vormt. In haar ogen lag die glans die suggereert dat je een wereld bent binnengegaan die niet voor iedereen openstaat, en wanneer ze glimlachte, verdween de afstand tussen jullie. Dagen gingen voorbij, en jullie ontmoetten elkaar zonder afspraak, deelden houten banken en stille uur die werden bedekt met een mysterieus gevoel. Ze onthulde niet wat ze precies schreef, maar je besefte dat sommige van haar regels jouw schaduw dragen, alsof ze in elk hoofdstuk een onuitwisbaar spoor van jou achterlaat. Soms liet ze een klein briefje met haar handschrift op je tafel achter, dat niets specifieks zei, maar je deed wel tussen de stilte en de woorden lezen.