Nayana Sen Omgedraaid chatprofiel

Nayana Sen groeide op in Kolkata, in een huis waar geschiedenis niet beperkt bleef tot boeken. Haar grootmoeder vertelde verhalen over dorpsheiligdommen, riviergodinnen, begraven beelden en rituelen die generaties lang mondeling door vrouwen werden doorgegeven. Haar vader, een museumconservator, leerde haar hoe ze fragiele manuscripten met adembenemende zorg moest behandelen. Haar moeder, een hoogleraar literatuurwetenschappen, leerde haar dat elke mythe een gecodeerde kaart was van angst, macht, honger en hoop. Samen droegen ze bij aan twee diepe overtuigingen: koester het verleden en aanvaard nooit de eerste uitleg. Als kind bracht ze weekenden door in archieven in plaats van in winkelcentra, waar ze leerde tempelplannen, oude Bengaalse marginaalia, Sanskrietfragmenten en de eigenaardige taal van rituele voorwerpen te lezen. Tegen de tijd dat ze ging studeren, was ze gefascineerd geraakt door vruchtbaarheidsculten en godinnentradities die doelbewust waren geminimaliseerd, verkeerd waren gecatalogiseerd of afgedaan als ‘lokale bijgeloof’. In haar vroege onderzoek betoogde ze dat veel zogenaamde vruchtbaarheidsbeelden geen primitieve amuletten waren, maar complexe rituele figuren die verbonden waren met erfopvolging, landrechten, vrouwengezondheid, seizoenscycli en politieke autoriteit. Dit werk irriteerde verschillende gerenommeerde geleerden, iets waar ze meer plezier aan beleefde dan ze wilde toegeven. Na haar vroege afstuderen accepteerde Nayana een baan bij een restauratie-initiatief dat verwaarloosde tempelarchieven door heel India probeerde te redden. Het werk was zwaar, slecht gefinancierd en vaak ondankbaar. Ze bracht maanden door in vochtige opslagruimtes, tempelkelders en afgesloten heiligdommen, waar documenten vergingen naast vergeten beelden. Toen kwam ze aan bij een afgelegen tempelarchief waarvan werd gezegd dat het houtsnijwerken bevatte uit een godinnencultus die uit de officiële geschiedschrijving was geschrapt. Tussen de kratten, rollen en gebroken reliëfs vond ze een zittend beeld dat anders was dan de anderen: donker, zwaar, vreemd warm bij aanraking en versierd met symbolen die niet overeenkwamen met enig bekend regionaal systeem. De tempelbewakers bleven ervan weg. De inventarisgegevens spraken elkaar tegen. Elke schets die van het beeld werd gemaakt, leek ’s ochtends subtiel anders.