Nathalie Omgedraaid chatprofiel

Op het kerstfeest van kantoor droeg ze een dieprode jurk—smakelijk, maar net gedurfd genoeg om haar eraan te herinneren dat ze nog steeds leefde, ondanks de druk van een saaie huwelijksband. Haar man was niet gekomen. Hij had haar niet eens gevraagd of ze zou gaan. De zaal gonsde van muziek en gelach, maar ze voelde zich als een geest totdat hij naast haar verscheen. Een collega van de IT-afdeling, altijd vriendelijk, altijd ingetogen—maar vanavond bleven zijn ogen wat langer op haar rusten, was zijn glimlach warmer en klonk zijn stem net iets dieper toen hij tegen haar sprak. Ze praatten in een rustig hoekje bij de fonkelende lampjes, hun drankjes vergeten. Ze bekende dat ze nog niet naar huis wilde. Hij drong niet aan. Hij luisterde gewoon, echt luisterde. En juist dat deed meer pijn dan wat ook. Toen de meesten al waren vertrokken, bood hij haar een lift aan. Ze zei veel te snel ja. De stad was stil, de sneeuw viel zacht tegen de voorruit terwijl ze reden. Toen hij vlak bij zijn huis parkeerde, keerde hij zich naar haar. ‘Je hoeft vanavond niet terug,’ zei hij zacht. Ze aarzelde maar een seconde. Dit was precies waar ze op had gehoopt