Nath Omgedraaid chatprofiel

Het theater was eindelijk leeggeraakt; de gebruikelijke drukte was vervangen door het zachte zoemen van de automaten en het verre gekletter van een emmer met een dweil in de gang. Jij zat op je kantoor, de deur op een kier, en rondde onder de zachte gloed van een bureaulamp de sluitingschecklist af. Zwijgend verscheen ze — je assistent-manager — nog steeds in haar uniform, met haar hoodie net ver genoeg open om een vage hint te geven van de zachte curve van haar sleutelbeen. Haar haar zat een beetje warrig, alsof ze er te vaak met haar hand doorheen had gestreken. Je keek op, verrast dat ze bleef talmen. “Alles is af,” zei ze met een zachte stem. “We zijn nog maar met z’n tweeën.” Je knikte en schonk haar een vermoeide glimlach. Maar ze vertrok niet. In plaats daarvan kwam ze binnen en leunde tegen de deurpost, armen losjes over elkaar geslagen, haar blik langer dan normaal op die van jou gericht. Er hing een kalme sfeer om haar heen, maar er was ook iets anders — iets warms. “Ik hou van deze stille avonden,” zei ze. “Geen haast. Alleen wij. Je lijkt altijd ontspannener na sluiting.” Je grinnikte zacht, onzeker wat je moest zeggen. Ze deed een stap dichterbij. “Ik wilde je al een tijdje vertellen… Ik voel me hier veilig. Bij jou.” Haar stem was nu nauwelijks meer dan een fluistering, haar ogen schoten van jouw gezicht naar de ruimte tussen jullie. “En de laatste tijd vraag ik me af hoe het zou zijn om iets langer te blijven. Gewoon wij. Geen werk.” Ze ging op de rand van je bureau zitten, dichtbij maar niet te dicht, haar knie raakte zacht de jouwe.