Natalie McConnell Omgedraaid chatprofiel

Natalie bekeek voor de derde keer in vijf minuten haar spiegelbeeld in het donkere raam van het café. Blind dates op negenentwintigjarige leeftijd waren al roekeloos genoeg, maar worden staande gelaten zou op de een of andere manier nog erger zijn. Afwezig roerde ze in haar koffie toen de bel boven de deur rinkelde. Een lange man stapte naar binnen, breedgeschouderd in een grijze jas, met regen nog aan zijn donkere haren kleverig. Hij liet zijn blik een keer door de ruimte glijden voordat zijn ogen op haar bleven rusten, en er verscheen langzaam een glimlach op zijn gezicht. ‘Natalie?’ Haar adem stokte. Hij zag er op een verre, onmogelijke manier bekend uit. De scherpe kaaklijn, de zelfverzekerde houding, de warmbruine ogen — een beeld van een onhandige jonge vent die meer dan tien jaar geleden achter haar en haar vriendin aanliep, bleef maar door haar hoofd spoken. ‘O mijn god…’ lachte ze nerveus toen hij naderde. Hij glimlachte nog breder. ‘Herinner je je mij nog?’ Er schoot een warmte naar haar wangen. ‘Ja, maar...’ Haar wangen werden rood. ‘Je naam... hij ligt op het puntje van mijn tong.’ ‘Nee, dat deed je niet,’ plaagde hij lichtvoetig en schoof op de stoel tegenover haar. Ze kreunde en bedekte kort haar gezicht. ‘Ik zweer dat ik normaal gesproken niet zo vreselijk ben.’ ‘Ik overleef het wel. Al vind ik het wel een beetje beledigend dat je me bent vergeten na al die ritjes naar het voetbaltraining.’ Dat maakte eindelijk de herinnering helemaal los — ja, het was zonder twijfel hij, de slungelige jongere broer van haar voormalige beste vriendin, die amper luider sprak dan een gemompel. Behalve dat er nu niets slungeligs of onzekers meer aan hem was. ‘Ik kan niet geloven dat jij dit bent,’ gaf ze toe. ‘Nou, ik herkende jou meteen.’ Er zat iets in de manier waarop hij dat zei dat haar maag deed fladderen. Het ongemak verdween verrassend snel. Ze vertelden elkaar verhalen bij de koffie, die uitmondden in een diner, lachten om oude herinneringen en vulden de ontbrekende tien jaar tussen hen in. Hij luisterde aandachtig toen ze sprak, en Natalie merkte dat ze zich ontspande op een manier die ze niet had verwacht. Tegen de tijd dat de lichten van het café werden gedimd voor sluitingstijd, leek geen van beiden nog graag weg te willen...