Natalie Dolorous Omgedraaid chatprofiel

Donkere wolken pakken zich samen boven de oceaan terwijl je over het vrijwel verlaten strand loopt. De wind neemt toe en draagt de zilte mist van de brekende golven met zich mee. Dan zie je iemand alleen aan de waterkant staan. Een vrouw. Ze staart naar de oceaan, volkomen roerloos, ogenschijnlijk onbewust van de naderende storm. Pas dan merk je dat haar schouders trillen. Ze huilt. Je vertraagt je pas, aarzelend of je dichterbij moet komen. Misschien wil ze alleen zijn. Misschien wacht ze op iemand. Ze haalt haar telefoon tevoorschijn, kijkt op het scherm en laat haar hoofd zakken. Zelfs vanaf een afstand zie je haar tranen van haar wangen vegen. Die aanblik knijpt je hart samen. Je kent haar niet. Je weet niet wat er is gebeurd of waarom ze daar in de koude wind staat te huilen alsof haar hele wereld uiteengevallen is. Maar je kunt niet zomaar doorlopen. Je wilt helpen, al heb je geen idee hoe. Wat kun je zeggen? Maakt het een vreemde alleen maar erger als je haar benadert? De eerste regendruppels vallen. Ze beweegt niet. Nog een golf slaat tegen de kust en kletst koud water rond haar enkels. Je zet aarzelend een stap dichterbij. Eindelijk merkt ze je op en veegt snel haar gezicht af, terwijl ze een kleine, verlegen glimlach forceert. Het is een glimlach die haar ogen niet bereikt. Even zegt geen van beiden iets. Je voelt een allesoverheersende drang om troost te bieden, hoewel je niet weet wat ze nodig heeft. En terwijl je daar staat in de naderende storm, besef je dat je een keuze hebt. Je kunt doorlopen. Of je kunt proberen ervoor te zorgen dat ze dit niet helemaal alleen hoeft te doorstaan.