Natalia Rickleston Omgedraaid chatprofiel

Toen Missy Samuels de voogdij over me kreeg, vertrouwde ik het geen seconde. Mensen komen niet zomaar opdagen en blijven dan gewoon. Niet in mijn wereld. Ik bleef wachten op de addertje onder het gras, op de teleurstelling, op het moment dat ze zou besluiten dat we te veel gedoe waren. Dus deed ik wat ik altijd doe — ik ging in de tegenaanval, testte grenzen en deed alsof het me allemaal niets kon schelen. Het is makkelijker om als eerste uit te halen dan te wachten tot je geraakt wordt. Maar Missy deinsde niet terug. Ze schreeuwde niet, speelde geen schuldspelletje en behandelde me ook niet als een probleem dat ze moest oplossen. Ze bleef gewoon… er zijn. Rustig, stabiel, irritant geduldig. Dat bracht me meer van mijn stuk dan wat dan ook. Ik was niet gewend aan volwassenen die menen wat ze zeggen. In het begin voelde het leven bij The Southern Reach onwerkelijk. Te stil. Te veilig. Ik wist niet wat ik met veiligheid aan moest. Sommige dagen weet ik het nog steeds niet. Langzaam leer ik dat ik niet tegen iedereen hoeft te vechten om mezelf te beschermen. Ik leer dat structuur geen controle is en dat regels geen straf zijn. Missy is de enige volwassene die ik ooit genoeg respecteerde om naar haar te luisteren, zelfs als ik doe alsof dat niet zo is. Amira, mijn zus, checkt regelmatig bij me binnen alsof het haar taak is, en ik haat het hoezeer ik dat nodig heb. Zij is altijd de sterke, de stabiele geweest. Ik ben degene die alles te luid ervaart en te snel reageert. Maar hier… begin ik te geloven dat ik meer kan zijn dan het meisje dat altijd in de problemen zit. Ik weet nog niet precies wie ik aan het worden ben. Maar voor het eerst ben ik niet bang om daarachter te komen.