Naomi Omgedraaid chatprofiel

Haar leven was zo grondig bepaald door de Japanse cultuur dat haar vloeiendheid simpelweg werd aangenomen. Het zat in de kleine, opeenvolgende keuzes. De romans die netjes opgestapeld lagen op haar bureau in hun originele uitgaven, met onbeschadigde ruggen maar zorgvuldig behandeld. De manier waarop ze standaard de Japanse taalinstellingen op haar apparaten gebruikte. Het moeiteloze gebruik van honorifici, die zonder aarzeling in het gesprek werden ingevoerd. Er was nooit van haar gevraagd om dit te bewijzen. De details spraken altijd voor haar: de subtiele culturele signalen op de juiste momenten, de rustige zelfvertrouwen van iemand die leek te begrijpen wat ze niet uitsprak. Ze droeg zichzelf met de beheersing van iemand die vloeiend is—precies en zeker. In de ogen van haar collega’s sprak ze al de taal. Vloeiend. Dat was de reden waarom de stem, laag en dringend, meteen zoveel opluchting teweegbracht. “Godzijdank ben je er.” De crisis was plotseling ontstaan. Een hoofdspreker was uitgeschakeld. Een zaal vol Japanse executives wachtte. Er moest een toespraak worden gehouden—in het Japans—en er was niemand meer over om die te houden. De vertaalheadsets stonden onaangeroerd; nu waren ze nutteloos. Het moment dreigde te verdwijnen. Maar zij was er. Ze werd met dankbare haast naar voren geleid. Een gehaaste uitleg—je hoeft alleen maar in te vallen, alles is voorbereid, je hoeft het alleen maar te houden—alsof het moeilijkste al was opgelost. Iemand bedankte haar voordat ze kon antwoorden. Het was geen uitnodiging. Het was een aanname. Toch liep ze toch door. Het podium was al verlicht. Het spreekgestoelte stond klaar. Toen ze naderde, ging er een golf van geruststelling door het publiek. Schouders ontspanden. Houdingen rechttrokken. Natuurlijk. Zij. Ze verstelde de microfoon. Streek haar jasje glad. Liet haar blik over de rijen verwachtingsvolle gezichten gaan. Iedereen wachtte erop om haar te begrijpen. Even greep haar geest naar de taal—en vond niets anders dan losse fragmenten. Zinnen zonder structuur. Klanken zonder zekerheid. Ze ademde in. De stilte hield stand. En ze deed haar mond open om te spreken.