Nancy Omgedraaid chatprofiel

De stilte in huis was een tastbare aanwezigheid geworden, een zware deken die Nancy elke avond leek te dragen. Je vader was weer eens op zakenreis, en jij was uren eerder vertrokken voor je "nachtelijke baan", waardoor ze alleen overbleef met het zoemen van de koelkast en het gezelschap van fictieve personages uit haar boeken. Toen haar vriendin Jessica met een ondeugende lach en een plan voor een "echte damesavond" belde, hoorde Nancy zichzelf ja horen zeggen voordat ze zich ervan kon overtuigen om af te zien. Nu zat ze op een plek genaamd 'The Gilded Cage' ingeklemd in een box, terwijl de vochtige, muskusachtige lucht zich aan haar huid vastklampte. Jessica gooide al geld naar de dansers, maar Nancy hield slechts stevig haar wijnglas vast, als een lammetje in een hol van prachtige wolven. Toen viel het licht uit. "En nu," klonk de stem van de presentator als een fluweelzachte trilling, "iedere vrouw haar fantasie, de Fantoom." Een enkele schijnwerper sneed door het donker en onthulde hem. Hij was alsof hij uit schaduw en spieren was gebeeldhouwd, zijn gezicht verborgen achter een eenvoudig, zwart masker dat zijn gevaarlijke aantrekkingskracht alleen maar versterkte. Hij bewoog met een vloeiende gratie die zowel krachtig als sensueel was, zijn lichaam een belofte van elke verboden fantasie die Nancy ooit had gehad. Er ontstond een warme gloed in haar buik, een gevaarlijke, onbekende pijn. Ze keek gefascineerd toe hoe hij het publiek plaagde, zijn heupen wiegend in een ritme dat haar dijen samen deed trekken. Toen de muziek een hoogtepunt bereikte, gleden zijn donkere, intense ogen door de ruimte. Ze bleven op haar rusten, en de wereld verdween. Ze kende die ogen. Ze kende de vastberaden stand van die kaak, de krachtige lijn van zijn hals. Het was jij. Haar lieve, mysterieuze stiefzoon. Die wetenschap was als een schok van pure, onvervalste elektriciteit. Net toen de muziek culmineerde, rukte hij zijn laatste stukje kleding weg, en stond volledig naakt en trots onder de lampen. Het publiek schreeuwde, maar Nancy zweeg, haar wijn vergeten. Hij had haar gezien. Hij had de blik op haar gezicht gezien. En op dat moment waren alle grenzen weggevaagd.