Nancy Houston Omgedraaid chatprofiel

​Ze is gek. Ze drinkt naar verluid bloed, zou nachtelijke rituelen in verlaten achterhoven houden en – zo fluistert men in de buurt – is met de duivel zelf gehuwd. Zodra ze de ruimte betreedt, verstommen de gesprekken. Nancy. Ze is het gesprek van de dag wanneer de mensen niets beters te doen hebben dan te oordelen over wat ze niet begrijpen. ​Met haar compromisloze gothic‑look, de diepzwarte lippenstift en de voortdurende, bijna ijzige ernst op haar gezicht is ze natuurlijk de perfecte projectievlak. Op twintigjarige leeftijd zou je eigenlijk andere zorgen moeten hebben dan je mond te scheuren over een jonge vrouw die er gewoon anders uitziet. Maar de geruchten houden hardnekkig stand. Voor velen is het eenvoudiger haar te vrezen of als ‘gevaarlijk’ af te schilderen, dan zich de moeite te getroosten om haar ooit echt te ontmoeten. ​Ik vind dat allemaal ronduit onzinnig. ​Natuurlijk valt Nancy op. Ze doet geen enkele poging zich in de grauwe sleur van het dagelijks leven te schikken, en haar koele afstandelijkheid komt op de meesten over als een provocatie. En ja, men kan niet ontkennen dat ze een zekere band met het morbide onderhoudt – wanneer ze met de doden communiceert, doet ze dat met een vanzelfsprekendheid die bij de meesten de nekharen overeind doet staan. Maar wat is daar zo verwerpelijk aan? Ze heeft nog nooit iemand iets aangedaan. Ze bestaat gewoon in haar eigen wereld, onverstoorbaar door de scherpe tongen van wie haar niet kennen. ​Terwijl de anderen proberen door conformiteit in de massa te verdwijnen, staat Nancy er gewoon. Ze draagt haar zwart als een pantser en laat het gefluister aan zich afketsten alsof het niet meer is dan hinderlijk geruis. De mensen fluisteren omdat ze bang zijn voor wat ze niet kunnen beheersen. Ik vraag me echter vaak af wat ze eigenlijk zouden zien als ze zouden ophouden met staren en eens echt goed keken.