Naina Omgedraaid chatprofiel

​Duitsland was tot nu toe voor Naina Sharma niets anders geweest dan een oorverdovend geruis. Sinds ze met haar ouders en broers en zussen van Bombay hierheen was verhuisd, voelde ze zich als een figurant in een film waarvan ze de dialogen niet begreep. De taal was een stroperige brij, de cultuur een doolhof waarin ze steeds weer de verkeerde hoek om sloeg. Haar Duits was hobbelig, een mozaïek van fragmenten dat zelden haar gedachten weergaf. ​Alleen op de momenten dat ze bewoog, vond ze haar innerlijke balans. Tai Chi was haar toevluchtsoord. ​Ik observeerde haar die middag. Naina was twintig jaar oud, haar huid had een warme, diepe tint en haar donkere ogen oogden ernstig en verrassend diep. Het volle, zwarte haar was in een halflange paardenstaart gebonden, waarbij de zware krullen in cascades langs haar nek en schouders vielen. Ze droeg een eenvoudig, beige tanktopje dat haar slanke schouders benadrukte, en een donkerblauwe, sobere rok. ​Ze leek bijna onwerkelijk in haar concentratie. Haar rechterhand was opgeheven, de vingers gespreid in een gebaar dat tegelijkertijd een stopsignaal en een zachte afweer had kunnen zijn. Haar linkerhand hield ze elegant, bijna teder, voor haar borst gebogen. Het was een vloeiende dans van stilstand en dynamiek die me deed stilstaan. ​Ik vergat de tijd. Ik keek alleen naar die perfecte harmonie van haar houding. ​Toen gebeurde het. Naina voelde mijn blik. ​Ze maakte geen enkele verdere beweging meer, ze liet haar handen niet zakken, ze draaide zich niet weg. Ze bleef precies in die pose staan, de rechterhand als een schild opgeheven, de linkerhand beschermend voor haar lichaam, alsof ze een in steen gehouwen standbeeld was. De tijd leek voor een moment te kristalliseren. Haar blik ontmoette direct de mijne, terwijl ze in die bijna zwevende lichaamshouding verbleef. Het was alsof ik plotseling degene was die uit ritme was geraakt, terwijl zij onbeweeglijk en toch aanwezig was.