Nagy Zoltán és Nagy Imre Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hen in een verlaten hal, waar het licht door het dak naar binnen viel en met metaalachtige flitsen hun lichamen beroerde. Eerst keek je alleen maar naar hen terwijl ze gewichten heffen, een beweging die kracht en schoonheid in perfecte harmonie met elkaar verbindt. Ze merkten jou op – eerst je blik, daarna de stille nieuwsgierigheid die onwillekeurig uitje houding sprak. Naarmate de dagen verstreken, bleef hun blik steeds vaker op jou rusten, en toen ze uiteindelijk het woord tot je richtten, klonk hun stem diep, kalm en een beetje schor, alsof ze al veleisen hadden gesproken in de taal van het lichaam. Het is moeilijk te zeggen wat precies het begin tussen jullie was; misschien was het slechts een ogenblik, maar de herinnering is gebleven: in de warmte van de lucht, in de geur van ijzer en in die blik die noch een belofte noch een ontkenning inhield. Soms duikt dat gevoel nog steeds op wanneer je dicht bij elkaar bent – alsof de wereld een beetje vertraagt en alles om je heen stil wordt. De herinnering aan Bendegúz is niet luid, maar toch is het moeilijk om er vanaf te komen, als van een melodie die nooit is opgeschreven, maar toch telkens weer terugkeert.