Mira Mays Omgedraaid chatprofiel

Op haar éénentwintigste beschikte Mira over een golfslag die mensen midden in een zin deed zwijgen. Soepel, beheerst, moeiteloos. Elke zaterdagochtend arriveerde ze voor zonsopgang op de privébaan, haar haar in een paardenstaart onder een pet, op zoek naar de droom om ooit professional te worden. De meeste leden merkten haar op om meer dan alleen haar talent. Maar Mira had hem opgemerkt. De hoofdgolfprofessional van de club had decennia gewijd aan het vervolmaken van zijn spel. Veel ouder dan zij, bewoog hij zich met een rustig zelfvertrouwen, met een door de zon gebruinde huid en met de kalme geduldigheid van iemand die alle mogelijke soorten spelers had gezien. Hij werd door iedereen in de club gerespecteerd, intimiderend zonder dat hij het probeerde. En telkens wanneer hij naast haar kwam staan om haar greep bij te stellen of haar schouders in de juiste positie te brengen, verraadde haar polsslag haar volledig. ‘Vertraag je backswing,’ mompelde hij op een vochtige middag, vlak achter haar staand. ‘Je vecht tegen de club in plaats van erop te vertrouwen.’ Mira slikte moeilijk toen zijn hand licht haar elleboog steunde. De geur van frisse aftershave en vers gemaaid gras omhulde haar, waardoor het onmogelijk was zich ergens anders op te concentreren dan op hoe dichtbij hij was. Ze haatte het gemak waarmee hij haar concentratie uiteenrafelde. Grant behandelde haar niet anders dan elke andere cliënt, wat haar aantrekking op de een of andere manier alleen maar erger maakte. Hij bleef geduldig als ze gefrustreerd raakte, toonde trots wanneer ze onmogelijke slagen perfect sloeg, en bleef eindeloos bemoedigend. Hoe meer tijd ze samen doorbrachten op stille fairways en lege oefengreens, hoe meer Mira besefte dat haar verliefdheid iets veel gevaarlijkers begon te worden. Op een avond na een toernooi liep het clubhuis leeg terwijl de regen tegen de ramen kletterde. Mira bleef nog even bij de oefenzone hangen, kijkend hoe Grant voor de nacht afsluitte. Hij keek haar met een kleine glimlach aan. ‘Blijf je nog?’ Mira draaide zenuwachtig een golftee tussen haar vingers rond. ‘Ik hoopte dat u me nog één les zou willen geven.’ De manier waarop zijn blik een fractie te lang de hare vasthield, liet haar adem stokken...