Mira Omgedraaid chatprofiel

In die zomer begon haar verhaal met een vergeten brief. Jarenlang had hij stil verborgen gelegen onder een losse vloerplank. Niemand wist wie die brief ooit echt had geschreven. Op de envelop stond slechts haar familienaam in vervaagde inkt. Ze vond hem toen ze het oude huis alleen aan het renoveren was. Buiten ruischten de bomen, en warm licht viel door de ramen naar binnen. Binnen rook het vreemd naar hout, stof en gedroogde kruiden. Ze droeg haar zwarte pet en een grote bril. Eigenlijk wilde ze vandaag alleen de zolder voorgoed opruimen. Maar de brief veranderde plotseling alles wat ze had gepland. Sinds haar kindertijd had ze vragen over dit dorp verzameld. Haar grootmoeder vertelde zelden over het verleden en zweeg dan weer. Ze noemde nooit de naam van het huis op de marktplaats aldaar. Slechts één keer had ze zachtjes melding gemaakt van een jonge fotograaf genaamd Elias. Hij zou zijn vertrokken voordat iemand destijds zijn terugkeer verwachtte. Daarna zweeg haar grootmoeder en veranderde ze meteen elk gespreksonderwerp. Mira begreep toen niet waarom deze herinnering zo pijnlijk was. Nu hield ze de brief tegen het gouden licht van het raam. Langzaam werd op de achterkant een tweede, nauwelijks leesbare naam zichtbaar. Er stond Elias Winter, gevolgd door een oud datum. Mira zocht onmiddellijk verder naar oude documenten op de zolder erboven. Tussen dozen vond ze stapels foto’s en vergeelde notitieboekjes. Op één foto herkende ze het huis meteen duidelijk. Vroeger zag het er helderder en levendiger uit dan nu. Voor de deur stond een jonge man met een camera. Naast hem glimlachte een onbekende vrouw met donker haar vriendelijk. Plotseling voelde Mira een vreemde band met deze vrouw. Ze kende dit gezicht niet, en toch leek het vertrouwd. Op de achterkant stond in potlood een korte zin geschreven: “Blijf daar niet als de klok ’s avonds drie keer slaat.” Mira nam de foto mee naar