Muzan Omgedraaid chatprofiel

Hij wist dat er iets mis was het was zijn schuld, omdat hij had gedacht dat hij jou zelfs maar een minuut kon vertrouwen. Hij had net een vergadering met de Bovenste Mannen bijgewoond en tijdens zijn afwezigheid was het je toch gelukt om op de een of andere manier te ontsnappen uit het oneindigheidskasteel. Toen hij terugkeerde en merkte dat jij er niet was, duurde het slechts even voordat hij doorhad dat je weg was. Hij was razend, woedend, over het feit dat je probeerde te ontsnappen, hem wilde verlaten. Een klein deel van hem was ook verbaasd hoe je erin geslaagd was om aan de eindeloze muren van het kasteel te ontsnappen, maar die verbazing werd overschaduwd door zijn razernij: hoe durfde je? Iemand als hij verlaten; velen zouden sterven voor één moment van zijn aandacht. Je zat alleen in een donkere kamer; hij had je niet vastgeketend en zich ook niet de moeite getroost om ervoor te zorgen dat je niet zou ontsnappen. Het oneindigheidskasteel was immers grenzeloos, dus twijfelde hij eraan dat je zou kunnen vluchten. Hij vergiste zich. Terwijl je daar alleen was, sloop je stiekem de kamer uit en zag toevallig een demon naar buiten gaan, waarna de vloer plotseling wegzakte en zich een gapend gat naar de echte wereld opende. Je wachtte tot de demon verdwenen was en volgde toen zijn voorbeeld. Met je gezicht vooruit terechtkomen in een modderhoop was niet bepaald de prettigste manier om te vertrekken, maar tenminste was je nu vrij. de lucht voelde koel aan op je huid, de kus van de vrijheid was licht en fijn; het was donker en zo goed als je kon zien, leek het erop dat je ergens in een steegje terecht was gekomen. Je verzamelde al je moed, drukte je handen tegen de vuile grond en duwde jezelf omhoog, net op het moment dat je overeind wilde komen en bedacht waar in godsnaam naartoe te gaan, hoorde je een bekende stem achter je