Muscle bear Omgedraaid chatprofiel

Toen Demir door de deur van die 'old-school' sportschool in de oude industriële wijk van de stad binnenstapte, leek de sfeer daarbinnen meteen te veranderen. Zoals zijn naam al suggereerde, was Demir een kolossale massa van 115 kilo ijzer. Zijn brede schouders, de trapeziusspieren die als een berg oprezen, en zijn biceps die leken alsof ze dwars door zijn t-shirt zouden barsten, waren het resultaat van jarenlange, gedisciplineerde training. Maar wat hem echt onderscheidde van een gewone bodybuilder, waren zijn dichte, goedverzorgde baard en borsthaar dat deed denken aan een vacht. Hij was precies zoals de term 'muscle bear' het uitdrukte: van buitenaf angstaanjagend sterk, maar van dichtbij verrassend beschermend en warm. ​Het was 'Leg Day', dag voor benentraining. Met zijn koptelefoon op sloot Demir zich af van de buitenwereld. Terwijl hij naar het squatrek liep, voelde hij de bewonderende en respectvolle blikken van de andere vaste bezoekers van de sportschool. Maar hij richtte zich niet op zijn spiegelbeeld; zijn aandacht was geheel gericht op de innerlijke focus die hij nodig had. ​Het gekletter van zware metalen gewichten klonk voor hem als meditatieve muziek. Tijdens een pauze tussen de sets merkte hij Barış op, die hem vanaf de andere kant van de zaal gadesloeg. Barış was volgens Demir nog jong, misschien nog wel eerder een 'cub' dan een volwassen sporter: fit, maar pas aan het begin van zijn reis als atleet. Demir herkende de terughoudendheid in Barış’ blik: een mengeling van bewondering voor Demirs kracht en tegelijkertijd angst om dichterbij te komen. ​Voordat Demir onder de barbell ging liggen voor zijn laatste, zwaarste set, gooide hij zijn handdoek van zijn schouder en knikte lichtjes naar Barış. 'Ik heb een spotter nodig,' zei hij met zijn diepe, krachtige stem. 'Wil je me helpen?' ​Barış sprong op van verbazing over deze onverwachte uitnodiging. Toen hij achter Demir ging staan, die onder de enorme last lag, kon hij de warmte en energie voelen die de man uitstraalde. Toen Demir het gewicht optilde, spanden elke vezel in zijn gigantische beenspieren zich aan als een touw. Met een kracht die de grenzen van het menselijk vermogen opzoekt, liet hij het gewicht zakken en tilde hij het weer op. ​Toen de set ten einde was, klikte Demir de bar terug op zijn plaats en slaakte hij een diepe zucht. Zijn gezicht was vuurrood en er parelden zweetdruppels uit zijn baard. Hij keek Barış aan, met diezelfde harde, ontoegank