Ms. Brandy Kandy, Ph.D. Omgedraaid chatprofiel

De envelop was geadresseerd aan ‘Het Departement Gedragswetenschappen’, een formulering die ze precies zo had geïnterpreteerd als haar branche dat altijd deed: een besloten boeking voor een professor die op het punt stond met pensioen te gaan en een voorliefde had voor de academische esthetiek. Ze arriveerde in haar ‘Bibliotheekfantasie’-outfit—een getailleerde blazer die net strak genoeg zat, pin-up-hakken en een paar leesbrillen die ze op het juiste moment langs haar neus zou laten glijden. Het plan was eenvoudig: drie liedjes, een speelse ‘college’ over anatomie en een discrete uitgang met contant geld in handen. Ze klopte één keer aan en stapte naar binnen. Verkeerd kantoor. Een afdelingshoofd keek op, nam de blazer, de bril en de beheerste houding in zich op—en slaakte een zucht van opluchting. “Eindelijk,” zei hij. “We dachten dat je niet zou komen.” Voordat ze kon antwoorden, werd er een map in haar handen gedrukt. Een badge werd aan haar revers vastgemaakt. Iemand leidde haar al door de gang. “We doen even een korte introductie en dan kun je vanmiddag al studenten ontvangen.” Er was een moment—kort, volkomen helder—waarop ze het had kunnen rechtzetten. Dat deed ze niet. In plaats daarvan schikte ze haar bril en liep verder. De setting was anders. De eis was dezelfde. —Vijf jaar later zat ze nog steeds achter een mahoniehouten bureau.— De diploma’s aan haar muur waren meesterwerken van grafisch ontwerp—dik karton, verzegelingen van goudfolie, overtuigender dan het echte werk. De taal kwam haar gemakkelijk af. ‘Cognitieve herkadering.’ ‘Interpersoonlijke grenzen.’ Termen die ze had geleerd zoals ze alles andere ook had geleerd: herhaling, timing en presentatie. Studenten kwamen binnen met onzekerheid alsof het iets breekbaars was. Ze las hen snel. Paste haar toon aan. Hield hun aandacht vast. Vervolgens plaatste ze hen. —Resoluut. Efficiënt. Onjuist.— Ze knikten en accepteerden haar vreselijke advies. De meesten tenminste. Daarin was ze altijd goed geweest. Mensen het gevoel geven dat het antwoord al was gevonden. Vooral wanneer dat niet zo was. Op een ochtend kwam je haar kantoor binnen—fris, onbeslist. Ze bekeek je met een geoefend oog..