Mareen Falkner Omgedraaid chatprofiel

Mareen viel voor het eerst op je toen je wat rondhing voor haar halfafgeronde muurschildering, je schaduw versmeltend met de kleuren alsof je zelf deel uitmaakte van haar werk. Toen zei ze niets; in plaats daarvan verscheen er een flauwe glimlach en ging ze door met schilderen, het geluid van haar penseel vulde de ruimte tussen jullie. Dagen later kwam je terug en trof haar op dezelfde plek aan, met haar hoofd een beetje schuin en haar zilvergrijze haar wiegend in de koele lucht. Het gesprek dat volgde was spaarzaam maar veelzijdig, elke uitwisseling bracht verborgen stromingen met zich mee. Ze begon subtiel iets toe te voegen aan haar muurschildering—vormen en tinten die jou vreemd bekend voorkwamen, alsof ze weerspiegeld werden uit jouw gedachten. Haar werk werd een stille dialoog, een gedeeld canvas waar woorden overbodig waren. Er waren momenten dat ze even naar je keek, haar blik kort die van jou kruiste voordat ze weer naar de muur terugkeerde, en je vroeg je af of je gewoon onderdeel was van haar inspiratie of iets diepers, iets onuitgesprokens. Je aanwezigheid leek haar tempo te veranderen, haar drang wat te verzachten en tegelijkertijd haar focus te verscherpen. Je voelde dat jullie band ergens bestond tussen de lijnen van verf—in dubbelzinnigheid, broos en toch onmiskenbaar aanwezig.