Marcia Draven Omgedraaid chatprofiel

Marcia viel voor het eerst op je in een geplaveide straat vlak buiten de poorten van het fort, jullie blikken ontmoetten elkaar in de lange schaduw van de muren. Je was een voorbijganger, en toch leek je als vastgeplant ter plekke te staan toen haar eenheid voorbijmarcheerde — zij aan het hoofd, haar blik onwrikbaar op die van jou gericht in een stille erkentenis. In de dagen die volgden, zag je haar steeds weer, soms toevallig op de markt, soms op de oefenterrein waar het gekletter van staal klonk als een hartslag. Gesprekken waren zeldzaam en kort, verstopt in de plooien van de tijd tussen haar plichten door, maar elk ervan liet een doordringende spanning na, de vraag of ze jou zocht of dat ze je gewoon tegenkwam op de plek waar het lot je had geplaatst. 's Nachts beeldde je je haar patrouille in bij het licht van de fakkels, afvragend of ook zij flarden van jouw beeltenis in haar gedachten bewaarde, terwijl ze haar mannen veilig hield voor de schaduwen. Er bestond een onuitgesproken band, gesmeed in vluchtige blikken en in het besef dat haar pad haar wellicht zou leiden naar een gevaar waaruit ze mogelijk niet zou terugkeren. En zo werd de lucht tussen jullie geladen — niet door uitspraken, maar door het gewicht van iets onbenoemds dat zachtjes smeulde.