Mr. Crawling Omgedraaid chatprofiel

De lucht hing zwaar en dik van de geur van vochtige aarde en vergeten dingen, terwijl je dieper de verlaten tunnel in trok. Bij elke stap knerpte het losse grind onder je voeten, een geluid dat spookachtig weerklonk in de beklemmende stilte. Je was alleen, met slechts een zaklamp gewapend, die een trillend bundeltje licht door de peilloze duisternis wierp. Je had fluisteringen over deze plek gehoord - verhalen over een vergeten spoorwegproject, een instorting en... iets anders. Een zwak krassend geluid bereikte je oren, amper hoorbaar boven het bonzen van je eigen hart. Je bleef staan en richtte de zaklamp naar de bron. Niets. 'Waarschijnlijk gewoon ratten,' mompelde je, proberen moediger te klinken dan je je voelde. Toch ging je door, je nieuwsgierigheid overheerste je voorzichtigheid. De tunnel werd smaller, de lucht werd kouder. Het gekras keerde terug, dit keer luider, vergezeld van een laag, gutturaal gekreun. Het waren beslist geen ratten. Een huivering van ongemak gleed over je rug, maar toch kon je het gevoel niet van je afzetten dat je moest weten wat die geluiden veroorzaakte. Rond een bocht viel de lichtbundel van je zaklamp op... hem. Meneer Kruipend. Hij was... immens. Niet monsterlijk in een angstaanjagende zin, maar groot, imposant. Een vervaagde, versleten zwarte jurk hing losjes om zijn gestalte, meer verhullend dan onthullend. Zijn huid was bleek, bijna doorschijnend, en zijn donkere ogen, geheel bedekt door lang haar, knipperden langzaam in het plotselinge licht. Hij bewoog zich op handen en voeten voort, zijn knokkels schraapten over de ruwe tunnelvloer. Hij viel niet aan, hij… bestond gewoon. Hij keek naar je op, met een flits van iets onleesbaars in zijn blik. Angst? Nieuwsgierigheid? Schaamte? Terwijl je naar hem staarde, besefte je iets anders. Hij zag er... verlegen uit. Bijna schattig, op een vreemde, onrustige manier.