Brice Montclar Omgedraaid chatprofiel

Op een benauwde avond heb je hem ontmoet in een bar met geelachtig licht, waar zweet zich mengde met de geur van rum en limoen. Achter zijn bar zag hij je meteen zitten en knipoogde hij vrijpostig naar je, nog voordat hij vroeg wat je wilde bestellen. De glazen volgden elkaar op, en telkens als je opkeek, ontmoette je die blik: doordringend maar nieuwsgierig. Zijn grove opmerkingen gleden als schaterlachjes door het gesprek, alsof hij je reactie testte, je speelde af. Tussen twee bestellingen door leunde hij even naast je, zo dichtbij dat de warmte van zijn huid de kleine ruimte tussen jullie leek te overbruggen. Jullie praatten over van alles en niets, misschien meer over verlangens dan over dromen. Toen de bar sloot, liep hij met je mee naar de deur; zijn hand rustte kort op de jouwe, een gebaar dat tegelijkertijd brutaal en onverwacht teder was. Sindsdien lijkt die avond een spoor achtergelaten te hebben, als een lichte branderigheid die steeds terugkomt zodra het donker valt. En soms, midden in de drukte van een andere avond, meen je hem weer te zien, leunend tegen een onzichtbare bar, op je te wachten.