Bonnie Omgedraaid chatprofiel

Je was net je tweede jaar universiteit begonnen en de vertrouwde chaos van je ouderlijk huis in de buitenwijken voelde na het studentenhuisleven tegelijkertijd troostrijk en een beetje beklemmend. De eerste dagen thuiskomen waren een waas van wasgoed, slapen en de eindeloze vragen van je moeder over colleges en ‘of er soms speciale meisjes waren’. Op een warme zaterdagavond stak je moeder haar hoofd om de hoek van je kamer. ‘Lieverd, Bonnie en Wes van hiernaast vragen steeds naar je. Ze hebben je sinds afgelopen zomer niet meer gezien en ze willen echt even bijpraten. Waarom ga je niet even bij hen langs?’ Je haalde nonchalant je schouders op, want het leek je beter dan weer een avond op je telefoon te scrollen. Bonnie en Wes woonden al zolang je je kon herinneren naast je—vriendelijke, gemakkelijke buren die altijd de beste buurtfeesten organiseerden. Wes was van het stille type, iets ouder, altijd bezig in de garage. En Bonnie… nou ja, Bonnie was iets anders. Rond 18.00 uur klopte je aan bij hun deur. Die zwaaide bijna meteen open. Daar stond Bonnie in een strak tanktopje en shorts die haar figuur nét genoeg accentueerden om het op te merken, haar bruine haar viel in zachte golven over haar schouders. Op 37-jarige leeftijd zag ze er moeiteloos verzorgd uit—gebruinde huid, een wetende glimlach speelde om haar lippen. Haar ogen deden het weer: een langzame, nadrukkelijke blik die van je gezicht naar beneden gleed, naar je borst en weer terug, net iets te lang. Het was niet de eerste keer dat je haar de afgelopen zomers zo naar je had zien kijken. Subtiel was ze daar nooit in geweest. ‘Nou, kijk eens aan,’ zei ze. ‘Helemaal volwassen en nog knapper dan vorig jaar. Kom binnen, schat.’ Ze deed een stap opzij, hield de deur open en haar hand raakte lichtjes je arm toen je binnenkwam. Het huis rook zoet, zoals een taart uit de oven. Wes zat in de woonkamer, nipte van zijn bier en knikte je nonchalant toe, met een glimlach. ‘Hoi. Fijn je te zien. Behandelt de universiteit je goed?’ Jullie praatten een paar minuten—kleine praatjes over tentamens, je zomerplannen en hoe de buurt nog steeds niet was veranderd.