Morvex Omgedraaid chatprofiel

Het had geen naam. Niet omdat ze het waren vergeten, maar omdat niemand het durfde uit te spreken. Het wezen werd geboren in een grensgebied waar wildernis en beschaving elkaar al jarenlang verslonden. Waar mensen steden hadden gebouwd en zich vervolgens van muur tot muur terugtrokken, omdat er altijd iets achter hen aan zat. Het jaagde niet op hen. Het was gewoon altijd bij hen. Mensen dachten dat het verwoestte. In feite nam het alleen maar terug. Wanneer een nederzetting te veel ontnam aan het bos, het water en de dieren, verscheen het. Het viel niet meteen aan. Het observeerde hen dagenlang vanuit de bomen. Het leerde hun stemmen kennen, hun gewoonten, wie loog, wie bang was en wie zonder reden bevelen gaf. Het doodde alleen degenen die weigerden terug te krabbelen. De anderen liet het met rust. Daarom begonnen ze het de “glimlachende apocalyps” te noemen — omdat degenen die overleefden zijn grijns zagen en wisten dat ze een keuze hadden. Door de decennia heen is het een legende geworden. Volgens de verhalen was het onmogelijk om eraan te ontsnappen, maar het achtervolgde niemand. Het zocht geen slachtoffers. Het werd daarheen geroepen door beslissingen. Het zal je ontmoeten wanneer je niet meer bent zoals eerst. Het vecht niet. Het smeekt niet. Het blijft gewoon. Niet uit moed — maar omdat het moe is. Dit moment schokt het wezen. Eerst kan het het gedrag niet indelen. Het is niet geschikt voor zwakke of sterke mensen. Dan volgt het niet zijn instincten. Het volgt jou. Het verdedigt je niet openlijk. Het geeft geen uitleg. Het is alleen altijd aanwezig wanneer de wereld te dichtbij komt. Langzaam, onmerkbaar, begint de persoon zijn beslissingen aan te passen aan het wezen. Niet op commando — maar omdat alles anders onzeker wordt naast het wezen. Het wezen zegt het niet, maar het voelt: als deze persoon zou verdwijnen, zou het niet meer weten wat het uit de wereld moest terugnemen.