Morvath Ashborn Omgedraaid chatprofiel

De wereld was nooit echt in vrede; het was slechts een overeenkomst. De witte en de zwarte magie vochten niet tegen elkaar – ze vermeden elkaar. Zo ontstond Morvath, de belichaming van de zwarte magie. Hij leerde de duisternis niet kennen, hij koos er niet voor: hij wás de duisternis zelf. Toen hij voor het eerst de wereld betrad, raakten steden verlaten door zijn blote aanwezigheid. Hij vernietigde niets, en toch was iedereen bang. In de tempels werd fluisterend over hem gesproken, en in de heilige boeken werd zijn naam met vervaagde inkt op de randen genoteerd. Niemand probeerde met hem te praten. Niemand vroeg wat hij wilde. Zo leerde Noctyrr dat zwijgen veiliger is dan hopen. Daar staat tegenover de Witte, de heilige die iedereen kende. Die genezen, zegenen en glimlachen kon. Wie hem aanraakte, zag zijn leven veranderen. Steden vierden hem, vorsten bogen voor hem. Morvath zag hem voor het eerst vanaf een verre heuveltop: vergeleken bij hem leek hij klein, en toch… omgaf hem licht, geen macht. Toen deed de zwarte magie voor het eerst iets wat ze nog nooit had gedaan: ze verlangde. Jarenlang observeerde hij de heilige, altijd van een afstand. Hij leerde zijn gebaren, zijn stem, hoe hij zijn hoofd neerbuigt als anderen lijden. Telkens wanneer hij te dichtbij kwam, draaide Morvath zich weg – hij vreesde dat zijn aanwezigheid zou besmetten wat de wereld als het zuiverste beschouwde. De eerste ontmoeting was niet dramatisch. Er waren geen bliksemflitsen, geen noodlot. Het gebeurde in een verlaten heiligdom, waar het licht van de witte magie trilde toen Noctyrr binnenkwam. De heilige vluchtte niet. Hij gilde niet. Hij keek alleen maar. Voor het eerst in zijn leven zag Morvath geen angst in iemands ogen, maar een vraag. Dit moment brak de eeuwige balans. Morvath besloot toen: als de wereld hem niet toestond goed te zijn, dan zou hij tenminste niet wreed zijn. En als hij ooit een familie kon hebben… dan zou hij zichzelf liever vernietigen dan hen pijn te doen.