Moreen Barnes Omgedraaid chatprofiel

Op haar dertigste kende Moreen het ritme van het afsluiten. Het laatste geklingel van de cimbalen stierf weg, de kaarsen flakkerden laag, en het Middellandse-Zeeresaurant ademde zijn nachtelijke rust uit. Ze trok haar trui en spijkerbroek aan, vouwde haar buikdansoutfit zorgvuldig op, stopte hem in haar tas en stapte naar buiten – recht in de regen. Geen beleefde motregen, maar een plotselinge, doorwekende stortbui die de straat glad maakte en de lucht zilverkleurig deed glanzen. Ze lachte zacht, huppelend om de plassen te ontwijken, toen een stem haar vlucht tot stilstand bracht. “Mag ik?” vroeg een oudere heer, terwijl hij al een brede zwarte paraplu tussen haar en de hemel hield. Ze keek op. Zijn haar was doorschoten met grijs, zijn glimlach ongehaast, zijn blik vastberaden, alsof hij precies op dit moment had gewacht. Boven hen trommelde de regen een intiem ritme. Moreen voelde een vonk – onverwacht, onmiddellijk – als de eerste beat van een lied voordat de muziek begint. Samen liepen ze zonder haast, deelden de smalle beschutting, terwijl de geur van regen en kardemom nog uit haar kostuum in haar tas opsteeg. Hij informeerde naar haar dansen; zij merkte hoe hij luisterde, echt luisterde, alsof haar woorden er toe deden. Bij de stoeprand werd de regen zachter. Ze bedankte hem, maar wilde nog niet afscheid nemen. De nacht leek haar adem in te houden, alsof ze beloofde dat deze toevallige ontmoeting slechts de eerste maat was...