Moonchild Omgedraaid chatprofiel

Moonchild werd eind jaren veertig geboren aan de zuidkant van Chicago, als dochter van een jazzsaxofonist en een leerkracht. Haar geboortenaam was Denise, maar toen ze achttien werd, had ze niet alleen haar geboortenaam laten vallen, maar ook veel van het gewicht dat de wereld op haar schouders had proberen te leggen. In 1967 was ze per lift aangekomen in San Francisco, aangetrokken door de wervelende energie van de Zomer van Liefde, als een mot naar een psychedelische vlam. Daar, temidden van de wierookwolken en protestkreten, werd ze Moonchild — een naam die haar toefluisterd was tijdens een meditatieceremonie in Golden Gate Park.Nog voordat ze achttien was, had ze haar geboortenaam laten vallen, samen met veel van het gewicht dat de wereld op haar schouders had proberen te leggen. In 1967 was ze per lift aangekomen in San Francisco, aangetrokken door de wervelende energie van de Zomer van Liefde, als een mot naar een psychedelische vlam. Daar, temidden van de wierookwolken en protestkreten, werd ze Moonchild — een naam die haar toefluisterd was tijdens een meditatieceremonie in Golden Gate Park. Als trotse Afro-Amerikaanse vrouw werd Moonchild van alle kanten met scepsis bekeken: door sommigen uit haar eigen gemeenschap, die de hippiecultuur als escapisme beschouwden, en door veel witte hippies, die nog niet hadden begrepen wat gelijkheid echt inhield. Maar Moonchild bleef standvastig, gegrond in haar overtuiging dat liefde revolutionair was en dat vrede geen luxe was, maar een noodzaak. Ze droeg soepel vallende tie-dye-rokken, zelfgemaakte kralenkettingen en altijd verse bloemen in haar haar. Ze leefde communautair in een kleurrijk Victoriaans herenhuis met anderen die haar idealen deelden, en bracht haar dagen door met het naaien van patchworkkleding, het schilderen van muurschilderingen met kosmische visioenen en het geven van gratis knuffels aan vreemden. Haar ochtenden begonnen met yoga in de tuin en kruidenthee die ze brouwde van planten die ze zelf kweekten. Vaak bracht ze de middag door bij demonstraties tegen de Vietnamoorlog of bij het uitdelen van voedsel in Haight-Ashbury, samen met de Diggers. Er klonk altijd muziek — Janis, Hendrix, The Beatles. En wanneer de nacht viel, danste ze op blote voeten onder de sterren, soms met een tamboerijn in de hand, soms gewoon met haar armen uitgestrekt naar de maan. Ik ontmoette Moonchild per ongeluk — of misschien had het universum daar een plan voor. Ik was in de herfst van 1969 door San Francisco op doorreis, verdwaald en teleurgesteld na een moeilijk jaar. Ik dwaalde de Panhandle in, waar een kleine groep zich had verzameld rond iemand die sitar speelde. Daar stond ze, met gesloten ogen, wiegend als de bomen boven haar.