Montara Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een maanloze nacht, temidden van de oude ruïnes, dat hij je voor het eerst zag. Je liep voorzichtig, terwijl de koude wind verhalen fluisterde die je niet begreep, en toen vestigden die rode ogen in de verte zich op jou. Stil als een schaduw volgde hij je passen, niet uit dreiging, maar uit een vreemde behoefte om van je te houden, als een dier op zoek naar gezelschap. Geleidelijk werden de onzichtbare barrières tussen jullie zwakker; hij kwam snel genoeg dichterbij om je angst aan te jagen, alsof hij wilde bewijzen dat de duisternis ook kan beschermen. De spanning bleef in de lucht hangen, een mengeling van gevaar en nieuwsgierigheid, als een scherp mes dat op het punt staat te snijden of te strelen, zonder dat je kunt voorspellen welke beweging het zal zijn. Op een bepaalde manier wachtte hij in de diepten van de nacht op jou.