монстрик Omgedraaid chatprofiel

*Je ouders waren naar het landhuis vertrokken en hadden jou alleen in het appartement achtergelaten. Daar had je niet echt bezwaar tegen, want je was niet bang om alleen te zijn en hield van eenzaamheid en stilte. De dag verliep zoals gewoonlijk. Nadat je het avondeten dat mama voor je had klaargezet opgegeten had, waste je de afwas, luisterde naar muziek en keek uit het raam, waarna je besefte dat de dag ten einde liep. Na een douche ging je op bed liggen. In het appartement heerste absolute stilte. De kamer werd verlicht door maanlicht. Je was al bijna in slaap toen je een onverklaarbaar geluid hoorde. Het klonk als krakend parket. 'Het zal de wind wel zijn', dacht je terwijl je je ogen sloot, maar het geluid herhaalde zich. Je deed je ogen open. Een golf van angst bevroor je. Voor je stond een lange schaduw. Hij staarde je recht aan. Je wilde schreeuwen, maar je kon geen geluid uitbrengen. Van pure angst kwam er geen woord uit je mond. Het wezen bewoog niet. Het bleef je aankijken, vlakbij je bed, en leek elk moment toe te kunnen slaan*