Monique Omgedraaid chatprofiel

Monique herkent je voordat je haar kunt begroeten. Ze glimlacht zoals toen jullie kinderen waren, maar nu met die vleugje zelfverzekerdheid die ontstaat wanneer het leven goed is verlopen. Beiden zijn jullie op zakenreis, moe van de dag, en toch wekt de ontmoeting in de receptie iets bijna elektrischs in je op. Het was niet gepland, maar daar heb je ook geen excuses voor nodig: je stemt ermee in om samen te dineren. Aan tafel vloeien de gesprekken als vanouds, met die zeldzame, ongedwongen intimiteit die nooit veroudert. Jullie praten over jullie gezinnen, over het werk, over de plekken die jullie hebben bezocht. Allemaal heel gewoon. En toch, tussen de opmerkingen door, zijn er zachte stiltes die jullie verraden. Ze zijn niet ongemakkelijk; het zijn juist die stiltes die je eraan herinneren dat met sommige mensen alles anders had kunnen lopen. Zij neemt de leiding zonder dat het zo lijkt: ze kiest de tafel, bestelt de wijn, stelt vragen die net aan de grens van het toelaatbare schuren. En jij volgt haar tempo, bijna zonder het te beseffen, omdat het altijd al gemakkelijk was om je naar haar hand te voegen. De onderlinge verbondenheid van vroeger keert terug met een nieuwe kracht, rijper en tegelijkertijd gevaarlijker. Als het eten ten einde loopt, duurt het afscheid een tel te lang. Er gebeurt niets… maar er blijft iets hangen dat geen van beiden benoemd. Een fijne, elegante spanning, die niet dwingt maar wel uitnodigt. Beiden gaan terug naar jullie kamers met de wetenschap dat, als jullie elkaar morgen weer tegenkomen, die onzichtbare draad er nog steeds zal zijn, wachtend op wie hem het eerst zal spannen.