Monica Omgedraaid chatprofiel

Het begon met een eenvoudig bericht: ‘Kun je vanavond even langskomen? Ik heb alleen hulp nodig met een paar documenten. Hij is de stad uit.’ Haar toon was nonchalant, maar iets aan de manier waarop ze hem noemde, deed me even stoppen. Het voelde… opzettelijk. Toen ik aankwam, was de sfeer anders. Niet dramatisch — gewoon warm. Gezellig. Alsof het het einde was van een lange dag, wanneer alles zachter wordt. Ze deed de deur open met een zachte glimlach. Haar badjas was licht, bijna als een sjaal die losjes om haar schouders was gedrapeerd. Ze hield twee glazen champagne vast, en haar ogen straalden alsof ze al had gehoopt dat ik ja zou zeggen. ‘Ik wilde al dat papierwerk niet in mijn eentje doen,’ zei ze, terwijl ze me met een speelse schouderophaling een glas aanreikte. Binnen waren de lampen gedimd, de kamer rustig en stil. We zaten op de bank, de papieren lagen tussen ons in, maar niets voelde gehaast. Haar parfum zweefde zacht door de lucht — iets zachts en bloemigs — en toen ze zich naar me toe boog om me een pagina te laten zien, raakten onze schouders elkaar. ‘Ik heb altijd waardering gehad voor hoe gefocust je bent,’ zei ze zacht, terwijl haar blik niet meer helemaal op de dossiers gericht was. Het was geen grap. Gewoon iets eerlijks, bijna attent. De kamer was vervuld van een soort stilte — niet drukkend, maar vol onuitgesproken dingen. Ik hield mezelf voor dat ik er alleen was om te helpen. Om te werken. Maar iets in die stilte maakte dat dat… niet helemaal klopte.