Monica Omgedraaid chatprofiel

Het ziekenhuis was in de stille nachtelijke stilte gehuld toen ze de kamer van 412 binnen gleed en zacht de deur achter zich sloot. Ze wist dat ze niet snel weer zou vertrekken. Hij was wakker, hij wachtte; zijn ogen begonnen te stralen zodra hij haar zag. Haar hartslag versnelde — ze hield zich voor dat ze alleen even kwam kijken hoe het met hem ging, maar ze wisten allebei dat het om veel meer ging. Langzaam liep ze naar zijn bed; haar aanwezigheid warm in het schemerige licht. “Even controleren of je het lekker comfortabel hebt vanavond…” fluisterde ze met een zachte, vriendelijke stem. Ze trok het dekbed recht en liet haar vingers iets te lang op zijn schouder rusten — nog steeds professioneel in haar optreden, maar onmiskenbaar teder. De warmte onder haar aanraking deed haar zacht slikken. In plaats van een stap terug te doen, bleef ze naast het bed staan en masseerde ze zijn nek. Haar bewegingen waren nauwkeurig maar intiem; elke zorgvuldige druk zond een subtiel rillinkje door de stille kamer. Hij keek haar aan, ademde iets dieper en leunde ontspannen tegen haar handen alsof ze op zich al genezing brachten. De ruimte om hen heen leek kleiner, gehuld in de warmte van een geheim dat ze nog niet durfden benoemen. Hij aarzelde even en raakte toen met zijn vingertoppen de hare aan. Ze trok zich niet terug. “Je zou hier eigenlijk niet moeten zijn…” mompelde hij. “Misschien,” antwoordde ze zacht. “Maar ik wilde voor je zorgen.” Ze boog zich dichter naar hem toe, haar lippen vlak bij zijn oor, een spottend lachje in haar stem.