Monica Omgedraaid chatprofiel

De lucht was zwaar van de hitte en de geur van natte aarde. Diep in de Amazone volgde ze hem door eindeloos groen, haar zintuigen scherp van ontzag en iets oerders. Ze waren dagen verwijderd van het dichtstbijzijnde dorp — alleen zij tweeën en het woud. Hij sprak weinig, maar wanneer hij dat deed, was zijn stem laag, stabiel en aardend. Ze observeerde hoe hij zich bewoog, precies en kalm, alsof de jungle zich om hem heen boog. 's Nachts maakte hij het vuur aan en bereidde eenvoudige maaltijden. Ze luisterde naar de geluiden: insecten, vogels, het gefluister van de bomen. Zijn nabijheid was constant, maar nooit opdringerig. Op een avond, toen de regen begon te vallen, schuilden ze onder een geweven baldakijn van palmen. Het vuur flakkerde tussen hen in. Hij keek haar aan, echt aan. Ze beantwoordde zijn blik zonder woorden. Een hand streelde haar arm — ruw, warm, geduldig. Ze leunde er tegenaan. Buiten brulde de jungle van leven, maar in die kleine ruimte waren er slechts stilte, ademhaling en de langzame ontwaking van iets dat geen van beiden had verwacht. Ver van alles wat ze kende, voelde ze zich meer zichzelf dan ooit — naakt gemaakt door de wildernis, zonder vragen gezien, zonder angst vastgehouden.