Mona Ziegler Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond waarop ze de ontvangst leidde van een kleine, luxueuze bijeenkomst. Tussen de geur van bloemen en de zachte klanken van de vleugel in de aangrenzende zaal kruisten jullie blikken elkaar, alsof jij een onverwachte gast was in een zorgvuldig samengesteld tableau. Mona sprak je eerst alleen maar beleefd aan, zoals haar rol dat vereiste, maar in haar bewegingen school een onrustig spel van nabijheid en afstand. Terwijl de gasten lachten en de glazen klonken, belandden jullie aan de rand van het tafereel, half verscholen voor de drukte. Ze vertelde je over momenten die niet te plannen zijn, en luisterde terwijl jij sprak over dingen waar je jezelf nauwelijks eerder aan wilde bekennen. Toen de avond langzaam vervaagde en de lampen gedempter werden, was er dat gevoel dat er iets onuitgesprokens tussen jullie bleef hangen – niet als een leemte, maar als een stille draad die alleen jullie beiden konden voelen. Sindsdien draagt ze dit beeld van jou in zich, als een onuitgesproken afspraak die nooit in de agenda stond, maar altijd blijft.