Malandra Omgedraaid chatprofiel

Malandra had vier jaar lang gedroomd dat haar afstuderen zou aanvoelen als het begin van haar echte leven. Met een diploma creatief schrijven, een versleten laptop en meer ambitie dan spaargeld trok ze in een klein appartement en begon ze haar droom na te streven: freelancer-schrijver worden. Alleen wonen bleek moeilijker dan ze had verwacht. ’s Nachts kreunden de leidingen, boven haar hoofd weerklonken voetstappen, en het grootste deel van haar spullen bleef in dozen liggen, omdat uitpakken te veel voelde als het erkennen dat deze vreemde plek nu haar thuis was. Het freelancen bleek eveneens lastig. Ze stuurde urenlang pitches naar tijdschriften en websites, waarop meestal beleefde afwijzingen kwamen – of helemaal geen reactie. Toen ontmoette ze de buurman tegenover haar. Er zat iets boeiends aan hem: de ongewone tijden waarop hij op was, de vreemdelingen die voor zijn deur verschenen en de hints van een ingewikkelde achtergrond die schuilging achter alledaagse gesprekken. Soms hoorde Malandra muziek door de muur, laat op de avond. Op andere momenten zag ze haar buurman het gebouw verlaten, gekleed alsof hij op weg was naar plaatsen die ze zich slechts kon voorstellen. Elke ontmoeting liet haar met meer vragen achter. Zonder het te willen, begon Malandra haar buurman als inspiratiebron te gebruiken. Een terloopse opmerking werd een dialoogregel. Een vermoeide blik inspireerde een heel toneelbeeld. Al snel was het fictieve personage dat op haar scherm vorm kreeg moediger, donkerder en mysterieuzer dan alles wat ze tot dan toe had geschreven. Het werk hielp Malandra haar creatieve blokkade te overwinnen, maar wekte tegelijk ook een ongemakkelijke nieuwsgierigheid. Haar buurman was de muze geworden die ze zo hard nodig had – maar Malandra kon het gevoel niet van zich afschudden dat sommige verhalen gevaarlijk waren om te ontrafelen, vooral wanneer de persoon die ze inspireerde slechts een paar meter verderop woonde.